O ręko piękna, co mi ściskasz

Francesco Petrarka

O ręko piękna, co mi ściskasz serce

 I w małej dłoni życie me zamykasz!

 Niebo i ziemia złożyły w tej ręce

 Sztukę i siłę w najwyższych wysiłkach.

 Oto paznokcie — pięć różowych pereł

 Rozdrapujących serca mego ranę.

 Palców przyjemnych, delikatnych szereg,

 Gotowych wabić mnie na zawołanie.

 O śnieżnobiała, piękna rękawiczko,

 Kryłaś słoniową kość i świeże róże,

 Stałaś się moją nagrodą zdobyczną!

 Gdybym mógł jeszcze mieć welon z jej twarzy!

 O zmienny losie! Czemu nie trwasz dłużej?

 Trzeba to oddać, com się skraść odważył.

Przełożył Jalu Kurek