Ekstaza

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Nie widzę, słucham cię oczyma, biała!

 Nagości twojej linie i kolory

 w hymn mi się jeden łączą różnowzory,

 w muzykę kształtu, w pieśń twojego ciała...

Melodią jesteś i harmonią ciała!

 Rzucona kędyś w dalekie przestwory,

 jako przelotne świecisz meteory - -

 pieśń twej piękności promienieje, pałą...

Komu się zjawisz taka, pójdzie dalej

 z twarzą od świata odwróconą, senną -

 tak ci rzeźbiarze, co Wenus promienną

 niegdyś w paryjskim marmurze kowali,

 chodzili cisi, senni między ludem -

 oni widzieli cud i żyli cudem...