Hiszpańska tancerka

Josif Brodski

*

Ptak przestaje ćwierkać.

Zmrok zapada z nagła.

Rozpościera wachlarz

hiszpańska tancerka.

Księżyc w rytm wytrwały

dobywa z bębenka

i pomrukiem tętna

wtórują gitary.

Odbija znienacka

jej czarny pantofel –

jakby wiatru profil –

lustrzana posadzka.

O, kobiecy taniec!

To język gwiazd, jasno

mówiących, co zaszło

i co się stanie.

Odlew, co ból w piersi,

wybuch myśli w czaszce

utrwala – wbrew śmierci,

prędszy od niej zawsze!

Jest w nim żal przestrzeni

o to, że punktowi

z wysiłkiem daremnym

tło chce ustanowić.

Wszystko w nim: pogróżki,

nadzieje, dążenia

róż, pragnących wrócić

do swego korzenia.

W tańcu rozżarzonym

ruchu trwa świadomie

obraz zemsty pionu

na płaskim poziomie.

Jest karcącym wzrokiem

błyskawicy, który

zygzaku wyrokiem

rozpruwa czerń chmury.

Krwią, co wyjściem rany

wymyka się z ciała

w krajobraz bez ramy:

od dawna już chciała

tej swobody! Jasno

wykaże sztyletem

śmierć, kto mógł na własność

posiąść tę kobietę!

O, niech dalej z tańca

bucha żar zgęszczony,

jak protuberancja

z słonecznej korony!

Niech się w pianie falban

wzajemnie nakłada

na zagładę chwalba,

na chwalbę zagłada.

Jak piorun, podobnie

sukni błysk i szelest

nie mieści się w ciele,

wymyka się z objęć.

Świta w nim przeczucie:

w tkaninie kosmosu

trwa w każdej minucie

napięcie rozrostu.

Ten migot jedwabi,

ten spadochronowy

desant bioder – nagich,

pomimo osłony!

Hiszpańska tancerka

nie próbuje tłumić

czubkiem pantofelka

pożaru. Jak tłumy

dusz, tak płomień rwie się,

w nicość obróciwszy

łuczywo, w powietrzne

przepaście, wciąż wyższy

swoją wizją Raju

nad ziemskie ciążenie,

aby – ogarniając

najdalsze przestrzenie –

odziać w szkarłat trony

nieb, aż sam się stanie

otchłanią zgłębioną

ten hiszpański taniec.

tłum. Stanisław Barańczak

*Fotografia zaczerpnięta ze strony:

http://www.alfama.pl/pages/show/130-flamenco---taniec-i-muzyka 

Dziękuję :-)