Pamięci Seguna Awolowo

Wole Sominka*

Temu

Kogo zabrał żwiru deszcz

Szosy rozprysk

Metalowy zgrzyt

Twardszy niż

Kamień milowy

Temu kto był.

Odbiło się drodze sędziwej

Tą zdobyczą

Mojej pierwszej młodości

Zawinił słońca błysk

Miraż na odszczepieńczej

Twarzy ziemi.

Temu kto wśród żniwiarzy padł

W żniwach przedwczesnych

I w cierpliwości serce

Ostatni krzemień najgłębiej

Wbił

Śmierć, ta handlarka szmelcem,

Dobiła targu. Winą

Obarczyć przyjdzie Władcę siedmiu dróg

Gdyż dla kaprysu władzę oddał w pacht.

Szmerem

Zamierającego pulsu rzek

Szeptem

Osypującej się ziemi

Skarżą się

Cienie szare głowy rąk

Błąkając się

Umykając zrozumieniu.

przełożyła Ewa Fiszer

*Wole Soyinka (ur. 1934) 

poeta, prozaik i dramaturg nigeryjski, piszący w Pidgin
English, pierwszy afrykański laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, otrzymał ją 
w 1986 roku, w uzasadnieniu za to, że „w szerokiej perspektywie kulturowej i z poetyckim kolorytem kształtuje dramat istnienia". 
Wiersze Wole Soyinki tłumaczyły na polski Wanda Leopold, Ludmiła Marjańska i Ewa Fiszer. Ukazały się one w tomach: Antologia poezji afrykańskiej. Pod red. Wandy Leopold i Zbigniewa Stolarka. Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1974 oraz Wole Soyinka: Kuranty ciszy 
i inne wiersze. Wybrała, przełożyła i wstępem opatrzyła Ewa Fiszer. PIW, Warszawa 1982.