Czarny blues o czwartej nad ranem

Adam Ziemianin

czwarta nad ranem

może sen przyjdzie

może mnie odwiedzisz

czemu cię nie ma na odległość ręki

czemu mówimy do siebie listami

gdy ci to śpiewam u mnie pełnia lata

gdy to usłyszysz będzie środek zimy

czemu się budzę o czwartej nad ranem

i włosy twoje próbuję ugłaskać

lecz nigdzie nie ma twoich włosów

jest tylko blada nocna lampka

łysa śpiewaczka

śpiewamy bluesa bo czwarta nad ranem

tak cicho żeby nie zbudzić sąsiadów

czajnik z gwizdkiem świruje na gazie

myślałby kto że rodem z Manhattanu

czwarta nad ranem

może sen przyjdzie

może mnie odwiedzisz

herbata czarna myśli rozjaśnia

a list twój sam się czyta

że można go śpiewać za oknem mruczą bluesa

topole z krupniczej

i jeszcze strażak wszedł na solo

ten z mariackiej wieży

jego trąbka jak księżyc biegnie nad topolą

nigdzie się jej nie spieszy

już piąta

może sen przyjdzie

może mnie odwiedzisz