Miguel de Unamuno*
Próbujesz dociec...
Próbujesz dociec istoty
rzeczy? Więc badaj znaczenia
słów: nazywanie, wiedz o tym,
jest właśnie sednem istnienia.
Dzięki nam wizja powstała
świata – stworzenie przez słowo;
niech twoja praca wytrwałą
dokona tego na nowo.
Zaś Bogu imię nadając
właściwe, uczynisz z Niego
Boga naprawdę, stwarzając
wraz z Nim i siebie samego.
W rymy ujmuję ten wykład,
by mocną formę mu nadać:
wszak całym wszechświatem zwykła
kierować rytmu zasada.
tłum. Agnieszka Dzisiewska
Miguel de Unamuno (1864-1936) – poeta hiszpański, zajmował się także twórczością prozatorską, dramaturgiczną, eseistyczną, tłumaczeniami i filozofią, był profesorem języka
i literatury greckiej oraz rektorem uniwersytetu w Salamance. Zaliczany do czołowych postaci tzw. pokolenia 1898, które dążyło do odrodzenia życia intelektualnego w Hiszpanii poprzez zbliżenie do europejskich prądów schyłku XIX wieku: pragmatyzmu, racjonalizmu
i materializmu. Początkowo popierał reżim gen. Franco, ale z czasem stał się zdecydowanym jego przeciwnikiem. W 1924 roku został odwołany ze stanowiska rektora i wydalony z kraju na Wyspy Kanaryjskie, skąd uciekł do Francji. Po upadku dyktatorskiego rządu Miguela Primo de Rivery powrócił do Hiszpanii i ponownie objął stanowisko rektora uniwersytetu
w Salamance. Piastował je do października 1936 roku, kiedy ponownie został usunięty
z pracy na uniwersytecie. Dwa miesiące później, 31 grudnia 1936 roku, zmarł na zawał serca. Za życia opublikował tomy poezji: „Poesías „ (1907), „Rosario de sonetos líricos” (1911), „El Cristo de Velázquez” (1920), „Andanzas y visiones españolas” (1922), „Rimas
de dentro” (1923), „Rimas de un poeta desconocido” (1924), „De Fuerteventura a París” (1925), „Romancero del destierro” (1928).
*Miguel de Unamuno (1864-1936)
Miguel de Unamuno (1864-1936) – poeta hiszpański, zajmował się także twórczością prozatorską, dramaturgiczną, eseistyczną, tłumaczeniami i filozofią, był profesorem języka
i literatury greckiej oraz rektorem uniwersytetu w Salamance. Zaliczany do czołowych postaci tzw. pokolenia 1898, które dążyło do odrodzenia życia intelektualnego w Hiszpanii poprzez zbliżenie do europejskich prądów schyłku XIX wieku: pragmatyzmu, racjonalizmu
i materializmu. Początkowo popierał reżim gen. Franco, ale z czasem stał się zdecydowanym jego przeciwnikiem. W 1924 roku został odwołany ze stanowiska rektora i wydalony z kraju na Wyspy Kanaryjskie, skąd uciekł do Francji. Po upadku dyktatorskiego rządu Miguela Primo de Rivery powrócił do Hiszpanii i ponownie objął stanowisko rektora uniwersytetu
w Salamance. Piastował je do października 1936 roku, kiedy ponownie został usunięty
z pracy na uniwersytecie. Dwa miesiące później, 31 grudnia 1936 roku, zmarł na zawał serca. Za życia opublikował tomy poezji: „Poesías „ (1907), „Rosario de sonetos líricos” (1911), „El Cristo de Velázquez” (1920), „Andanzas y visiones españolas” (1922), „Rimas
de dentro” (1923), „Rimas de un poeta desconocido” (1924), „De Fuerteventura a París” (1925), „Romancero del destierro” (1928).
źródło: http://www.goldenline.pl/grupy/Literatura_kino_sztuka/ludzie-wiersze-pisza/poezja-iberyjska-i-iberoamerykanska,423740/s/3#39397490

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz