Lina Kostenko

* * *

Boję się ckliwych koleżanek

ględzących samotników,

lektorów, którym czoła

od tłustych fałd się marszczą,

i mędrców oryginalnych

jak dwumian odkryty na nowo.

Na Boga!

Zbędnymi słowami

sypią mi w oczy jak kaszą.

Kasza się lepi we włosach,

dostaje za kołnierz,

załazi w szpary ubrania,

wciska się nawet do butów

i nieznośnie uwiera w stopy.

Zlatują się wróble-minuty.

Dziobią mnie w ciemię, w serce,

skaczą z ramienia na ramię.

Wtulam głowę w sukienkę, zasłaniam się dłońmi.

Lecz one wpychają dzioby pomiędzy palce,

kłują mnie w ciemię, w mózg, w potylicę.

Drepczą po plecach. Rozcapierzywszy skrzydła

naskakują na siebie wzajem i ostro się skubią.

I wreszcie ociężałe, słowami nasyciwszy,

odfruwają.

Powoli się prostuję.

Ale nade mną długo jeszcze

w kurzawie kaszy polatuje wróbli puch.

A w nocy śnią mi się koszmary.

Przechodzę niby to między dwoma rzędami pękatych worków

i ledwo musnę palcem którykolwiek worek,

z dziur bryzga kasza,

kasza,

kasza!

I już jest po kostki, po kolana, po ramiona.

Już nie ma czym oddychać.

A w górze na gałęzi

tkwi nieśmiertelny Feniks czasu

i w sypki piasek kaszy roni łzy.

Z tej kaszy można zrobić krupnik

i ugotować ją do mięsa.

Ale nie można jej zasiać do ziemi,

bo nie zamachnie się tam na ciemnotę

zieloną szablą wzrostu.

tłum. z ukraińskiego Józef Waczków