Roberto Juarroz

* * *

Spadają słowa z chmur,

spadają, żeby spadać,

nie, żeby ktoś je miał podnieść.

Spadają, żeby pozbierać się

w napięciu już bardziej spokojnym.

I nagle,

jedno z tych słów zostaje jakby zawieszone w powietrzu.

Wtedy ja mu oddaję mój upadek.

* * *

Bóg stracił imię

Ale to nieważne

Największe z marzeń obejdzie się bez imienia

A jednak to nasze marzenie

wciąż będzie szukać dla siebie imienia

Lecz jeśli nie znajdzie tego jedynego

straci wszystkie inne

Aby bogu nadać imię

wystarczy mieć puste miejsce po imionach

Bo tylko pustką

można nazwać pustkę

I otrzymać odpowiedź

Zacieśnić chwile ciszy.

Tak aby między nimi coś na coś czekało.

Zacieśnić słowa,

jakby musiały latać w oczach ślepca.

Zacieśnić myślenie,

jakby trzeba było pomyśleć najciemniej

to co nigdy nie było myślą.

Być może postępy w tym ćwiczeniu

pozwolą nam później zacieśnić wieczność.

A wieczność ściśnięta

może zmieści się w czasie.

tłum. Krystyna Rodowska