Motyle

Julian Tuwim

Joanna Sierko-Filipowska

Gdzie jesteście, okrutne motyle,

Pawie oczy, żałobniki, admirały,

Fruwające kwiaty i robaki,

Wytarzane w czarodziejskim pyle,

Który nocą ze skrzydeł strząsały

Obłąkane, rozśpiewane ptaki!

Przecież dawniej bywało was tyle,

Kiedy byłem szalony i mały,

I goniłem was w pożodze białej

Z zadartymi, ślepymi oczyma,

Nakłuwałem was żywcem na szpile,

Wy, okrutne arabskie motyle,

Jaka wiedźma w uwięzi was trzyma?

O, na łące, w złote dni gorące

Drgał i skakał pęd dzikiej obławy,

A gdy siatka zielona spadała

Na splątane jadowite trawy,

To pod merlą bilo-trzepotało

Me schwytane serce fruwające

I jak motyl z rąk się wymykało.

Czarne cętki, zielone obwódki,

Wycinanki, jaskółcze ogony,

Purpurowe i pomarańczowe

Gąsienice w puszce, szpilki, trutki,

Myśli jasne - wody kolorowe -

Pył roztarty - eteryczne zgony!

O, chaosie! O, barwne miliony!

Śnie najdroższy i tak bardzo krótki!

_ Gdy mnie ciemne wino otumani,

Gdy upiorna księżna ocygani

Srebrnym sierpem na sierpniowym niebie,

Wyjdę wtedy na łąkę cichaczem

I przywołam was dziecięcym płaczem

Do siebie.

Przyfruniecie, opadniecie w bezsile,

Trupie główki, ostatnie motyle...

Wydanie kieszonkowe Czytelnik 1970