Wiosna do poety

Maria Konopnicka

Jacek Yerka

Pójdź, pójdź, poeto! Pójdziemy na pole,

Jak skowronkowi, skrzydła ci rozwinę,

Jak rybkę, puszczę na wodną głębinę,

Jak bujnym wiatrom, dam taką ci wolę!

Będziemy słuchać, jak zboża szum rośnie,

W błękit wpatrzeni i w chmurek przeloty,

Jak muszka brzęczy, jak huczy żuk złoty,

Jak dzięcioł puka w gęstwinie na sośnie...

Nad jasną strugą siądziemy na trawie,

Kędy się niebo w wód dwoi przeźroczu;

Ty będziesz patrzał, jak ciągną żurawie,

Ja, jak łzy jasne padają ci z oczu.

Będziesz mi śpiewał, śpiewał... Wszystkie głosy

Dam fletni twojej, słowiki uciszę,

By gaje drżały srebrzyste od rosy,

Gdy nimi pieśń twa, jak wiatr, zakołysze.

Miesięczną pełnię wyzłocę dla ciebie,

Rankom dam świeżość, a nocom tęsknotę

I takie gwiazdy rozpalę ci złote,

Jakie świeciły na młodym twym niebie.

Brzozom twym srebrne warkocze rozczeszę,

Z ziół wonnych stopom zaścielę kobierce,

Wszystko ożywię, rozbudzę i wskrzeszę...

Pójdź, pójdź, poeto! -

Poeta

A wskrzesisz ty serce?...