Szmaty

 Marcin Świetlicki

A potem chłopcy założyli miasto.

 Stu budowało, jeden patrzył.

 Następnie wybrał herb i flagę,

 ustalił regulamin

 - i przestaliśmy być w tej chwili

 rówieśnikami.

Ciach. Ciach.

 Postrzyżyny.

 Teatralna rzeź.

 I mamomamo wołają ubrania

 wysłane w papierowych workach.

 I mamomamo nawołuje stado.

*

Idę sam z białym prześcieradłem

 przez plac musztry.

 Czasami jesteśmy wiatrem.

 Czasami jesteśmy ptakiem,

 żaglowcem i latawcem.

 Łopot z nas wielki.

*

Stuk. Stuk.

Drewniana trybuna

 stojąca na asfalcie.

A my czwórkami.

 Ostatnie rzędy mdleją.

 Fala

 za falą.

*

Ale pułkownik nigdy nie był szeregowcem,

 a jeśli nawet - to już mitologia.

 Kiedy pada pytanie: "kto się nie zapisał?"

 - to nie las rąk, to tylko moja ręka

 się unosi - i cisza - i przez okno widać

 jak pułkownik samotnie stoi na trybunie,

 ma oczy takie same jak ten orzeł za nim.

*

 Jestem żołnierzem Innej Armii,

 inny się chlebem karmię.

 Moja głowa porusza ustami

 na zbiorowym zdjęciu.

*

 Intymne małe zaświaty.

 Mrówka uciekła pod liść.

 NIezrównany szyk traw.

 Wyrywając palcami zielsko wzdłuż popiołu

 znajduję pół motyla:

 jeszcze barw nie utracił.

 Trwa to jedną sekundę.

 Teraz

 wiatr.

 W tym samym czasie mógłbym zrobić komuś dziecko.

 Sekundy były

mniejsze,

 gorące,

 bardziej żywe.

*

 Ptaki - obsługa karabinów maszynowych.

 Żółte blaski pomiędzy drzewami.

 Na palcu mam obrączkę z trawy, czołgam się.

* 

Jest tu nam ciepło

pod szarymi kocami.

 W tej chwili kilku

 jest zdradzanych

 przez narzeczone, inni zaś

 będą zdradzeni później.

*

 Tyle tylko dostrzegam, kiedy zamknę oczy:

 zielony kwadrat - cmentarz, nad nim stada mew:

 szarych, nieregularnych, nastroszonych. Raz

 zrywających się, a raz siadających.

Jeden z ostatnich cywilnych widoków

 z okna pociągu. Ten radosny chaos.

 Cieszę się,

 kiedy zamykam oczy.

*

 W snach jeszcze ciągle cywilne obrazki:

 to cywilne powietrze i cywilny brud

 za paznokciami - i cywilne jest

 nieogolenie we śnie, cywilne problemy.

W snach pozostaje nadal

ta z jaw najjawniejsza jawa.

 Na zewnątrz jednak już dudnią komendy.

 Na zewnątrz krwawi zieleń, toczą się kamienie,

 sto głosów we mnie, nade mną, przede mną.

 Wrogie powolne słońce.

*

 Stary się lubi grzać przy kocie.

 Stary wyciorem bije kota w kark.

 Stary się wzrusza wieczorami

 czytając listy kocich narzeczonych.

*

 To chyba najpiękniejsze zdanie:

 "Obywatelu poruczniku,

 kanonier Takioataki.

Proszę o pozwolenie wyjścia.

 Proszę o pozwolenie wyjścia".

*

 Przysięga. Przyjechali wszyscy

 - rodzice, siostry, narzeczona, Jaś

 i Rudy. Trochę jak pogrzeb.

 Stałem w szeregu, ale nawet

nie poruszyłem ustami.

 Szkoda tylko, że nikt

nie zauważył mojej zbrodni.

* 

Na lufie karabinu

siadł mi motyl.

 Autentyczne zdarzenie.

*

 Na salę gimnastyczną

wchodzi się jak do kościoła.

 Zdejmuję czapkę z orzełkiem

 i zamiatam, zamiatam

 pod ołtarzem

 - wielką tablicą z wynikami meczu

 NASI : GOŚCIE.

 Poza oknem jest nocna zieleń, wciąż tam

 wędrują moje oczy.

*

 Nie ma prawej i lewej.

 Mój mózg płynie środkiem.

 Moje prawe nieprawe.

 Mój mózg płynie środkiem.

 I słychać ciche pluski

 i ciche tupanie.

Jestem jedną z nóg stonogi.

 Jestem jedną z nóg stonogi.

*

Tylko tu spokój.

 GWIEZDNE WOJNY - nagłówek w jednej z gazet.

 Japończycy w mosiężnych imbrykach na głowach.

 Nowozelandzki desant wisi przyczajony.

 Lecz ja spokojnie okupuję kibel, jeden na sto

 osób. Jeden jedyny. Wywiesiwszy pas

 ponad drzwiami, aby wiedziano, że zajęte, ja

 okupuję to miejscę. Nawet nie zdejmuję spodni.

 Siedzę, przymykam oczy. Nie myślę o niczym,

 o nikim. Okupuję to

 miejsce, gdy tymczasem cała

 kompania chce srać.

*

Jedyne co się teraz tutaj dzieje

 - to ciemność. JW 2459, Morąg. Noc.

 Obudziłem się z krzykiem. Och, przyśniło mi się,

 że znajduję się we wnętrzu krzyża. Wnętrzu krzyża. Tak.

*

Szmaty. Mój Boże: szmaty. Strzępy piżam, onuc

 - i te od których barwa odstąpiła już -

wilgotne i kobiece.

 Chciałbym umrzeć - i nie chcę, nie chcę umrzeć. Klęcząc

 klepię pacierzę, rżnę wdowy po moich

 miłosnych wierszach i odtwarzam sobie

strzępki rozmów i książki sobie opowiadam, filmy,

nucę sobie STRAWBERRY FIELDS FOREVER - i

przyznaję się, a wszystkie dawne zbrodnie

 są jak odległe spod ziemi sygnały,

 nie śmiem podnosić oczu, z perspektywy mysiej

 oglądany korytarz...

Szmaty. Idąc zapalić papierosa nocą

 bezsensownie się schylam,

 jakbym zbierał poziomki.