Adam Ziemianin

Żółć i ocet

Wciąż miesza się w naszych oczach

w tyglu bezpańsko porzuconym

żółć z octem - siostra z bratem

napój firmowy moich czasów

Z trzecią nad ranem pełnię wartę

zmiana zmęczone karty daje 

i mówią nie dziw się niczemu

kto z nami ten się asem staje

Wtem włócznia bok przebija ognia

w najczulszym miejscu kładąc rysę

i cieknie strużka octu z żółcią

na dzień co jeszcze do przeżycia

Na wolnym ogniu wolność moja

piekli się piekłem napoczęta

z woreczka który zdążył być żółciowym

kradną kamienie nieszlachetne

Cukiernika świt zaskoczył z żoną

słodkie masz życie - mówię mu

lecz on podając mi manierkę

szyderczo mówi weź i pij