Czesław Miłosz

Późna starość

Józef Czapski

Skończone budzenie się rano

ze stojącą pytą

która prowadzi i wskazuje drogę.

Ukazuje się Ja, i jest to

przepaść zupełnie czarna.

Nie ma dna gorszemu.

Pora na pobożną literaturę.

Żebym uczepił się którejś świętej osoby

na przykład błogosławionej Kunegundy

i żebym zawisł jak wiórek nad otchłanią.

Ona z kolei trzyma się szaty św. Franciszka

i tak połączeni w girlandę unosimy się.