Julian Tuwim

Mus

Alan Ayers

Jeszcze nie mówisz, ale już wiesz,

Że bez pardonu mnie rzucisz.

Podrzesz mi życie, jak listy drzesz,

Surowo mówiąc, że "musisz".

Zapłaczesz - śmieszna! - dumna i zła,

Jakby Ci żal było czego,

Lecz w ślubne łoże swe będziesz szła

Z tryumfem musu głupiego.

I z musu przeklniesz przeszłości cień,

I z musu wspomnienia zdusisz,

Aż przyjdzie - z musu - ogromny dzień,

Gdy ujrzysz, że kochać mnie musisz...

Mnie!Mnie! Mnie! Słyszysz? I tylko mnie!

Nerwowca, z długami, z plamą!!

Mnie! Mnie! Nudziarza, co męczył Cię

I wiecznie mówił to samo!!

Mnie, obłąkańca, który Twój próg

Witał, jak próg u świątyni,

Który Ci krzyczał, żeś Cud, żeś Bóg,

Że miłość - świętą Cię czyni.

Mnie! Mnie! Któremu noce i dnie

Kaprysem bezmyślnym trułaś!

Duszę katując, mordując mnie,

Męki mej strasznej