Ernest Bryll

Kadri Umbleja

* * *

Rozwarło się nad nami nocy imię ciemne

A my wierzymy, że to jest godzina

Tuż przed świtaniem...

I chociaż nas trzyma

Nieszczęście w zębach swoich, chociaż to daremne

Zwijamy się jak robak, by znaleźć szczelinę

By się usadzić lepiej między siekaczami

Utaić się, odepchnąć krwawą, gorzką ślinę

Co się jak oceany przewala nad nami.