ks.Wiesław Szlachetka

Pieśń o człowieku bezbożnym  

      

Bogdan Prystrom

       

człowiek bezbożny to konsument

pierwszego dania

nie potrafi czekać na drugie

a tym bardziej na trzecie

człowiek bezbożny wierzy

w swoją wieczność doczesną

a jest to wiara taka

co góry przenosi

człowiek bezbożny wierzy jeszcze

w to co przylega do jego ciała

to co odległe jest mu obojętne

czyli takie jakby w ogóle nie było

człowiek bezbożny przez całe życie

przypomina płód w łonie

dla niego nie liczy się inny świat

sam jest światem dla siebie

człowiek bezbożny jest jak kamień

i jego serce uderza jak kamień

człowiek bezbożny lubi muzykę

daje się ponieść melodii

zna jej jakość i dźwięk

jednak nie zna jej dróg

i jej prawdziwych przestrzeni

człowiek bezbożny podziwia świat

tak jak woda podziwia swój dzbanek

mówiąc mu:

„mądrze się zrobiłeś”

człowiek bezbożny wędruje po lesie

zbiera grzyby liczy wiek drzew

czuje też ich zapach

i słyszy ich szum

lecz nie zna ich prawdziwej tęsknoty

człowiek bezbożny kocha życie

a jeszcze bardziej kocha śmierć