Zofia Szydzik

Ta moja młodość

Coraz ciężej mi bez ciebie, bez twej naiwnej

wiary i radości, byłaś, jak bukiecik stokrotek.

Przebrzmiałaś już, niczym szlagier dyskotek.

Dusza ma żyje skrawkami ciebie, niecierpliwej,

a każda drobina cieszy, chociaż przez chwilę,

przeżywane z osobna są promykami na zmroczu.

Mienią się refleksami najdroższego klejnotu,

żyją krótko i odlatują zwiewnym lotem motyla.

Teraz częściej niż kiedyś oglądam zdjęcia stare .

Chłód ścina mowę w milczenie przed krzykiem.

Krótkie zatrzymanie, nabieram odwagi na miarę,

by bez buntu przejść bramę spiętą portykiem,

w jesienne ogrody, gdzie ścielą się wrzosy.

Tam jeszcze kwitną róże, lecz siwieją włosy!