Stanisław Grochowiak 

(To, co utrwalam...)

 ***

 To, co utrwalam, przelotne jest,

 To chwila jest - strzęp nieistotny.

 Wykopią słowa cienkie jak ości,

 Oni - o wargach soczystych jak miąższ.

 I tylko obraz im może zostanie,

 Przeczucie wiatru i nocy, i mgły.

 W ciemnym pokoju głupia dziewczyna,

 Loki jak brezent czarnozielone.

 Może zobaczą ściśniętą dłoń,

 Lichtarz przyssany do białej firany.

 Wysoki płomień, żółtość i kurz.

 Motyl popiołu wzlatujący w niebo.

Tak z moim wierszem. Tyle w nim trwania,

 Tyle w nim światła - zielone, zielone...

 - Ktoś chciał podpalić fundamenty światów,

 A teraz płacze, wyłamując dłonie.