Dylan Thomas 

 Ta kromka, którą kruszę

Ta kromka, którą kruszę, była kiedyś owsem,

To wino było niegdyś na zamorskich pnączach

Utajone w owocu;

Przychodził człowiek w dzień, wzbierało w nocy wino,

Aby powalić zboże, skruszyć radość gron.

Kiedyś była w tym winie krew żywego lata,

Kołatająca w ciałem obrosłej winnicy,

Kiedyś była w tym chlebie

Gonitwa kłosów owsa z podchmielonym wiatrem;

Człowiek okiełznał słońce i wiatr chwycił w sieć.

To ciało, które kruszysz, ta krew, którą toczysz,

Ty, niszczyciel czyniący spustoszenie w żyle,

Były kłosem i gronem

Ze zmysłowych korzeni i soków zrodzonym;

Oto mój chleb pożywasz, moje wino pijesz.

 tłum. Stanisław Barańczak