Miguel de Unamuno

Modlitwa niewierzącego

Wysłuchaj mojej prośby, Boże, W Twym niebycie;

do Twojej nicości przyjmij wszystkie moje skargi;

biedaka nie opuścisz, aż mu Twoje wargi

złudną dadzą pociechę. Udziel nam obficie

tego, o co błagamy i spełnij pragnienia.

Kiedyś tak oddalony, trudny do pojęcia,

częściej słodkie powiastki ogarniam pamięcią -

dobre rady piastunki, wśród nocnego cienia.

Jakżeś wielki, mój Boże! Taka Twa potęga,

żeś już tylko Ideą; ciasne są przestrzenie

świata – chociaż nikt nie wie, jak daleko sięga -

aby Ciebie ogarnąć. Tyś moim strapieniem,

nieistniejący Boże; gdybyś istniał, Panie,

byłoby także prawdą moje bytowanie.

tłum. z hiszpańskiego Ewa Marszałkowska