Pablo Neruda

        

  

      

Piosenka o zmarłych kochankach

Ona była piękna i dobra.

      Przebacz jej, Panie!

On był tkliwy i smutny.

      Przebacz mu, Panie!

Zasypiał w jej białych ramionach

niczym pszczoła w kwiecie.

      Przebacz mu, Panie!

Kochała tkliwe piosenki.

była piosenka najtkliwszą w świecie.

      Przebacz jej, Panie!

Kiedy mówił, to się zdawało,

że w jego głosie ktoś płacze.

      Przebacz mu, Panie!

Ona mówiła: „Boję się.

Słyszę jakiś głos z daleka.”

      Przebacz jej, Panie!

On mówił: “Na moich ustach

twoja dłoń maleńka.”

Przebacz mu, Panie!

Patrzyli razem na gwiazdy.

O miłości nie wspominali.

Kiedy jakiś motyl umierał,

obydwoje płakali.

      Przebacz im, Panie!

Ona była piękna i dobra.

On był tkliwy i smutny.

Z jednego bólu umarli,

ścięci tym samym żalem.

      Przebacz im,

      przebacz im,

            przebacz im, Panie!

tłum. Jan Zych

z tomu „Crepusculario”, 1923