Jekatierina Polianskaja

Próba napisania listu

Umarła sztuka epistolografii.

Trudno napisać liścik nawet mały.

Tak wiele przecież pisać by się chciało,

A wciąż się zdaje: a jeśli nie trafię

W tonacje listu – chłodny jest lub suchy,

To się weń wślizgnie zbyteczny uśmieszek,

To obojętność jawna, gdy się spieszę –

Bo na papierze trudno zmieścić ducha.

Potomnym naszym, nawet tym najbliższym,

Nie zostawimy notatki ni dźwięku,

Ani linijki, gdzie zadrżała ręka,

Ani karteczki z natchnionym zapiskiem –

Rwiemy za sobą wszystkie nasze nitki…

Niby to dobrze – na co ból nasz komuś,

Kto o tym będzie czytać po kryjomu

I grzebać w naszym popiele wystygłym.

A mimo wszystko dzisiaj popróbuje

Coś ci napisać. Październik i deszcze

I ciągle wilgoć. A listopad jeszcze

Przed nami. Do pracy się snuję,

Przeklinam transport, deszcze i kałuże

I liście (złote, utonąć w tym złocie,

Tak niestosownym przy naszej biedocie),

A moją grzeczność przeklinam najdłużej.

Żyjemy jeszcze. Czego tobie życzę.

Pejzaż z mych okien pełen zmierzchu dzisiaj.

Nic się nie zmienia. Ponad stołem wisi

Ten sam żyrandol… Z jakichś dziwnych przyczyn

Nie wiem co pisać, chociaż mi się zdaje,

Że cię obrażę. Całuję, przytulam.

Wybacz, wybaczam, obejmuję czule

I pozostaję. Na wieki pozostaję.

Przełożył: Marek Wawrzkiewicz