Denise Levertov

Poeta i czytelnik

Kiedy wiersz przychodzi do mnie 

niemal gotowy, torując sobie drogę 

ku światłu dziennemu poprzez ramię, dłoń i pióro, 

na stronice papieru; lub kiedy domaga się, 

próba po próbie, dodatkowych zmian 

zbliżających go do celu, by dopełnić to, 

co w nim zawarte i zaszczepione 

i wypielić chwasty nadmiaru - 

aż wreszcie zaczyna oddychać 

i opuszcza mnie - 

wówczas ogarnia mnie trwoga, 

że zostałam jeszcze raz powołana do tego zadania, 

a także radość i dziwne a znajome 

poczucie przeznaczenia. 

Ale kiedy czytam albo słyszę 

wiersz doskonały, powołany do życia 

przez kogoś innego, przez kogoś, o kim 

może nigdy przedtem nie słyszałam - wiersz 

przynoszący mi nieodpartą wizję i muzykę, 

wzruszenie i wstrząs 

nowej udręki i nowej nadziei, wiersz 

rozedrgany własną 

żywotną siłą - 

wówczas zapominam 

o własnej trwodze i ciasnej radości 

czując co śpiewak musi czuć w wielkim chórze 

uczestnicząc z pokorą i zapałem 

we wspólnie stanowionej harmonii, 

a fale i szum oceanu muzyki 

milkną, by usłyszeć jak aria 

zatacza nad nimi łuk w niezmąconej ciszy. 

tłum. Julia Hartwig