Jerzy Ficowski

Poezja

I oto idzie

ta, co wyrzekła się skrzydeł,

co zdarła swoje pokrowce.

Idzie bez figowego listka –

z trójkątem cienia.

Nie przemyca swoich piersi –

prowadzą ją twardo wpatrzone w wiatr.

Nie przemyca swego brzucha

odzianego w powietrze

ani rytmicznych nóg.

Tak się idzie na śmierć.

Tak się idzie na miłość.