Federico García Lorca
Sztylet
wnika w serce
jak lemiesz pługa
w ugór.
Stój.
Nie wbijaj go we mnie.
Stój.
Sztylet
jak promień słońca rozognia straszliwe
parowy.
Stój.
Nie wbijaj go we mnie.
Stój.
przekład: Leszek Engelking
*Gips i jaśmin
Poezje wybrane
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz