Krzysztof Maria Szarszewski

 ŚWIAT JAKI JEST… NIE KAŻDY WIDZI

Świat z wolna smutkiem się kończy

we łzach… planetarium tłumnego

w krwotocznej zamiera opończy

a za zaułkiem nieba strasznego

bliźni twój krzyczy… słyszysz ?

a obcy śmiechem wybucha

sny skrytobójczo zasmuca

kradnie klepsydr piach                                                                                

z dżungli ludzkości

urąga wieczności

burze rozsiewa

i bez litości

serwuje

strach…

A ty piszesz wierszydła w sztambuchu

cucisz brzemienną noc nieprzespaną

godziną zbyt wczesną w bezruchu

wyparowujesz w otchłań niebytu

kruszysz by pyłem zagłuszyć

kwitnący oprószyć pąk róży

a świtem przeźroczystym

znieruchomiały trwasz

na wskroś oniemiały

bardziej martwy

i retorycznie

sam siebie

niemocą

pytasz…

po co ?