Milczenie

Dora Gabe

Nie pamiętam twych słów.

Pamiętam twe milczenie.

I cały dom jest pełen

naszych zamyśleń.

Nie pamiętam twej twarzy.

Zacierają się

w pamięci rysy.

Pamiętam tylko twą obecność.

Że jesteś,

siedzisz na fotelu,

za tobą w oknie

łańcuch Gór Bałkańskich,

wysokie niebo

i obłok przepływa.

Spytałeś pierwszy:

- Czemu milczysz?

Odpowiedziałam:

-           Ja nie milczę wcale!

Popatrzył na mnie,

uśmiechnął się nagle

i blask od szkieł

spłynął po twarzy

światłem.

Milczenie.

Pełne aż po brzegi

tkliwości, szczęścia, zaufania.

Gdybyśmy całe życie

tak milczeli razem,

słowa nie ośmieliły się

nas rozdzielić.

tłum.  Anna Kamieńska