Pablo Neruda

* * *

Lubię cię, kiedy milczysz, bo jesteś jak nieobecna

i słyszysz mnie z daleka, a mój głos cię nie dotyka.

Zdaje się, jakby twoje oczy odfrunęły od ciebie,

i zdaje się, jakby pocałunek usta ci zamykał.

Ponieważ wszystkie rzeczy pełne są mojej duszy,

ty wyłaniasz się z rzeczy, w których jest dusza moja.

Motylu ze snów, podobna jesteś do mojej duszy

i jesteś podobna do słowa melancholia.

Lubię cię, kiedy milczysz i jesteś jakby odległa.

I jesteś, jakby motyl na wpół senny się żalił.

I słyszysz mnie z daleka, a mój głos cię nie dosięga:

pozwól mi, ażebym twoim milczeniem zamilkł.

Pozwól, bym także mówił do ciebie twym milczeniem

jasnym jak lampa, a zwyczajnym jak pierścień.

Ty jesteś jak moc, milcząca i gwiaździsta.

Milczeniem gwiazdy milczysz, tak proste jest i dalekie.

Lubię cię, kiedy milczysz, bo jesteś jak nieobecna.

A tak daleka i smutna, jak gdybyś umarła.

I wtedy jedno słowo, jeden uśmiech wystarczy.

I cieszę się, cieszę się wtedy, że to nieprawda.

tłum. Jan Zych