Julia Hartwig

***

 Aert Gelder

Stary człowiek upadł w błoto i śnieg, wstaje

i przeprasza.

Stary człowiek zapomniał butelkę dziurawca na

aptecznej ladzie, wraca i przeprasza.

Stary człowiek wpycha się do zatłoczonego tramwaju,

 ciężko dyszy.

Stary człowiek nie straszy nikogo własną śmiercią,

nie dzieli się z nikim swoją rozpaczą i nie skarży się, że

wszystko było dla niego najpierw za wcześnie,

a potem za późno.

Stary człowiek pamięta, że wsadzano go na odpływającą krę,

 zrzucano z Tarpejskiej skały, zostawiano w

pustkowiu lub morzono na śmierć w chlewiku. Pamięć

starego człowieka jest pamięcią ludzkości.