Federico García Lorca 

Pamiętajcie

Kiedy umrę, przyjaciele,

pochowajcie mnie z gitarą,

niech nam piasek łoże ściele.

Kiedy umrę, przyjaciele,

pośród drzew pomarańczowych,

otoczony mięty zielem.

Kiedy umrę, przyjaciele,

to pochować mnie możecie

w chorągiewce na kościele.

Kiedy umrę, przyjaciele!

Pożegnanie

Gdy umrę, drzwi balkonu

otwarte zostawicie.

Chłopiec je pomarańcze.

(Ze swego balkonu to widzę.)

Żniwiarz kosi pszenicę.

(Ze swego balkonu to słyszę.)

Gdy umrę, drzwi balkonu

otwarte zostawicie!

Gips i jaśmin

Poezje wybrane

Wybór i przekład Leszek Engelking